Αυτή τη βδομάδα θα απουσιάσει το Champions League και το Europa League απ’ το ποδοσφαιρικό κουπόνι. Πάντως το Πάμε Στοίχημα καθ’ όλη την εβδομάδα θα έχει αρκετούς ενδιαφέροντες αγώνες και οι φίλοι της σελίδας μας ευχόμαστε ολόψυχα να πάνε ταμείο (όπως και όλος ο κόσμος γενικότερα).
Εμείς όμως, έστω και εν τη απουσία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης στην τρέχουσα βδομάδα θα σας πούμε μια ιστορία για έναν σπουδαίο τερματοφύλακα που η τύχη του τα έδωσε όλα και λίγο μετά του τα πήρε πίσω.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή. Η Στεάουα Βουκουρεστίου το 1986 είχε φτάσει στο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αντιμετώπιζε την Μπαρτσελόνα σε Ισπανικό έδαφος και συγκεκριμένα στην Σεβίλλη. Το ακλόνητο φαβορί του παιχνιδιού όπως μπορείτε να φανταστείτε ήταν οι Καταλανοί και κατά πάσα πιθανότητα θα είχαν πάρει τον τίτλο. Υπολόγισαν όμως χωρίς τον θηριώδη τερματοφύλακα της Στεάουα, τον Ντουκαντάμ.
Ο αγώνας έληξε 0-0 όπως επίσης και η τριαντάλεπτη παράταση δεν άλλαξε κάτι, συνεπώς οι ομάδες οδηγήθηκαν στην διαδικασία των πέναλτι. Εκεί συνέβη κάτι που δεν κατάφερε κανείς πριν, ούτε ξανά μέχρι σήμερα και ενδεχομένως να μην τα καταφέρει ποτέ ξανά.
Ο Ντουκαντάμ απέκρουσε διαδοχικά τα πέναλτι των Χοσέ Ραμόν Αλεξάνκο και Άνχελ Πεντράθα. Οι Ρουμάνοι αστοχούν και αυτοί με τη σειρά τους σε δύο πέναλτι, όμως ο Ντουκαντάμ αποκρούει και τα δύο επόμενα των Πίτσι Αλόνσο και Μάρκος Αλόνσο Πένια. Οι παίκτες της Στεάουα έχουν σκοράρει 2 φορές στην διαδικασία των πέναλτι, εν τέλει κατακτούν αυτόν τον πολυπόθητο τίτλο με τον Ρουμάνο πορτιέρο κυριολεκτικά να μην αφήνει ούτε κουνούπι εκείνο το βράδυ να εισέλθει μέσα στην εστία του. Ο Ντουκαντάμ γράφει ιστορία με τα πιο χρυσά γράμματα που θα μπορούσε και θα μνημονεύεται για πάντα ως ο “Ο Ήρωας της Σεβίλλης” όπως έγινε γνωστός έπειτα από το επίτευγμα που πραγματοποίησε.
Η ειρωνεία είναι ότι κατόπιν δηλώσεων του ίδιου του τερματοφύλακα μερικά χρόνια αργότερα μάθαμε πως η αμοιβή του για αυτό το κατόρθωμα ήταν μόλις 200 δολάρια και ένα αυτοκίνητο Dacia (βέβαια για την Ρουμανία εκείνη την εποχή δεν ήταν καθόλου λίγες τέτοιες απολαβές).
Όμως, η τύχη που εκείνο το βράδυ στάθηκε όλη στο πλευρό του, εν τέλει του γύρισε τη πλάτη με το χειρότερο και πλέον σκληρό τρόπο. Το καλοκαίρι του 1986, δηλαδή όταν οι μετοχές του Ρουμάνου γκολκίπερ βρισκόντουσαν στα ύψη, ξύπνησε με πόνους στο δεξί του χέρι και στις 12 Ιουλίου του ίδιου έτους εισήλθε στο νοσοκομείο με την διάγνωση να κάνει λόγο για θρόμβωση που θα μπορούσε να επιφέρει μέχρι και ακρωτηριασμό.
Εγκατέλειψε προσωρινά το ποδόσφαιρο και παρότι το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε μερικώς επιτρέποντας στον Ρουμάνο κίπερ 3 χρόνια μετά να επανέλθει, τίποτα πλέον δεν ήταν το ίδιο. Έπαιξε για δύο έτη σε ομάδα της δεύτερης κατηγορίας της χώρας του και αποσύρθηκε με την ζωή του από κει και πέρα να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο.
Έγινε συνοριοφύλακας στη γενέτειρά του, άνοιξε σχολείο ποδοσφαίρου που με τα πολλά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε εν τέλει το έκλεισε, έφυγε για την Αμερική όμως ένα χρόνο αργότερα ξαναγύρισε άπραγος ουσιαστικά. Συνέχισε να ταλαιπωρείται με το δεξί του χέρι κινδυνεύοντας μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις να το χάσει!
Ένας άνθρωπος που ένα βράδυ του άλλαξε τη ζωή και τον έκανε θρύλο σε εκείνη αλλά και στις επόμενες γενιές του ποδοσφαίρου και ένας βίος που από κει και πέρα ήταν γεμάτος προβλήματα χωρίς ποτέ ουσιαστικά να μπορέσει να χαρεί ότι πέτυχε εκείνο το ονειρικό βράδυ. Χάρισε όμως στις επόμενες γενιές έναν “θρύλο” για να αναλύουν, να θυμούνται και να συζητάνε.
Το ερώτημα είναι πως αν η ζωή του έδινε την δυνατότητα να επιλέξει να ζούσε πολύ καλύτερα οικονομικά και να είχε μία ζωή ενός κανονικού ανθρώπου (και αθλητή) χωρίς να βιώσει και να νοιώσει ποτέ τα συναισθήματα εκείνης της μαγικής νύχτας, άραγε θα το έκανε;
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αλλά προσωπική μου εκτίμηση είναι πως όχι, διότι εκείνο το βράδυ, έστω και αν το “πλήρωσε” έμμεσα μια ολόκληρη ζωή έγινε θρύλος του ποδοσφαίρου και οι θρύλοι δεν πεθαίνουν, δεν γερνάνε και δεν αλλάζουν ποτέ στις καρδιές των εκατομμυρίων φιλάθλων του δημοφιλέστερου σπορ στον πλανήτη.
Ο Χέλμουτ Ντουκαντάμ είναι ένας απ’ αυτούς, ένας αξέχαστος και μοναδικός ΘΡΥΛΟΣ και έστω και αν δεν έκανε την ιδανική καριέρα που ονειρευόταν θα μπορούσε να πει κανείς πως όλα τα όνειρά του και οι προσδοκίες χώρεσαν μέσα σε εκείνο το ονειρικό βράδυ, το βράδυ του Ήρωα της Σεβίλλης!
Σχόλια